expo SYLVIA 2013

 

Marcel Möring © 2013

Marcel

Sylvia/Caspari

De afgelopen jaren hebben Sylvia Hennequin en Caspari de Geus gewerkt aan wat nu ‘Sylvia’ heet en waarvoor ik, eerlijk gezegd, ook geen andere titel kan bedenken. Taal mag dan ‘mijn ding’ zijn, maar voor je het weet behang je wat zij hebben gemaakt met het soort loodzware omschrijvingen waar kunstcritici zo dol op zijn, of maak je het te plat door het tot anekdote te reduceren. Voor beiden moeten we waken. Hoewel er veel diepzinnigs over dit werk valt te zeggen, is het ook wat het is, terwijl het tegelijkertijd meer is dan dat.
Toen dit project liep werd Sylvia ziek en dat is in het werk te zien. Toch heeft die gebeurtenis feitelijk niets aan dit project verandert. Wie haar oeuvre een beetje kent, zal niet denken dat hier een volledig andere weg wordt ingeslagen. Wel dat er een diepte wordt bereikt en een… doorwrochtheid... die zo mogelijk nog intenser is, pijnlijker, donkerder, dan voorheen. Ik weet niet hoe het iemand anders vergaat, maar voor mij was het werk hevig persoonlijk, niet omdat de maker op een niets-ontziende manier onderwerp is, maar omdat het persoonlijke naar mij wordt verlegd. Het is vreemd, verontrustend, en ook heel onverwacht en knap. Dit is geen autobiografie, geen documentaire, geen egokunst voor hongerige Volkskrantlezers. Dit is werk waarin het persoonlijke het particuliere transcedeert en mij aanspreekt en het soort four o’clock at night vragen stelt die ik overdag, na jarenlange oefening, heb geleerd te negeren.
Op het eerste gezicht zou je denken dat Caspari de Geus het absolute tegendeel is van Sylvia Hennequin. Maar net zoals liefde op het eerste gezicht is dit ook nogal bedrieglijk. Het werk van Caspari is geladen en intens, er zit een soort ingehouden explosiviteit in. Het zal een zeer persoonlijke eigenaardigheid zijn die mij bij dit project onmiddellijk deed denken aan het gezegde: ‘Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen’. Want dat is wat het werk van Caspari en Sylvia in mij oproept: het katholieke en het protestantse, het extraverte en het introverte, het hevige en het beheerste, het nietsontziende en het allesziende. Alleen slaapt daar in dit geval de duivel niet tussen, maar het goddelijke. En dan doel ik niet op het ‘God is liefde’ goddelijke waar ons koningshuis zo van houdt, maar op het intense, grillige, scheppende en vernietigende zoals we dat uit het Oude Testament kennen. Dat is het goddelijke van de kunst en dat is de afgelopen jaren als een zuil van vuur en rook aanwezig geweest toen Caspari en Sylvia door de woestijn trokken.

Marcel Möring, 2013

 



Sylvia Hennequin ©

BIOGRAFofzoIEts

Sylvia Hennequin
27-02-1969 Mbabane Swaziland
Woont en werkt in Rotterdam

Overlevings-Kunstenaar

Werkt vanuit het gevoel.

Kan snel in de war raken van de buitenwereld,
in het bijzonder van musea, media, mensen, galeries, feestjes, meetings, verplicht gedoe.
Kan niet tegen autoriteit, kan er ook niet mee communiceren.
Gaat gewoon haar eigen weg en zet restricties om in…

Ziet onzekerheid, labiliteit, onderwaardering als een groot voordeel, weliswaar noodgedwongen.

Inspiratie komt van binnen niet van buiten.

Heeft de ratio in dienst gesteld van het gevoel.

Is zich bewust van de eigen projectie op de buitenwereld,
en blijft projecteren, omdat ze een mens is.

Zet mislukkingen ten alle tijden om, veelal in vormgeving.
Sterker nog, doet het meeste zonder na te denken zodat altijd wel iets omgezet kan worden.

Is o.a. chaotisch, instabiel, zeer gedreven, destructief en creatief maar houdt eigenlijk gewoon van orde, rust en regelmaat.

Is altijd op zoek naar balans, is dan ook haar persoonlijke levensuitdaging.

Onderzoekt graag de eigen schaduw en accepteert deze als onderdeel van het menszijn. Belichting van de schaduw onthult de totale persoonlijkheid; de demonen (schatbewaarders) en de schatten.

Visie: synergetische explosie wanneer de vrouwelijke en mannelijke waarden in ieder mens en in de buitenwereld op elkaar afgestemd zijn tot de meest zuivere toon = nieuwe kans voor natuur en maatschappij.
De wereld heeft krachtige vrouwelijke beelden nodig ter hernieuwde krachtige identificatie met het vrouwelijke zelf. Waarbij het woord ‘krachtig’ opnieuw dient te worden gedefinieerd. Het vrouwelijke is de kracht van de natuur, onze inspiratie en instincten, ons gevoel. Essentieel voor de overleving van de aarde en voor de persoonlijke kracht is de samenwerking tussen gevoel en ratio. Het is klaar met de graaicultuur, hebberigheid, oorlog en egoïsme ontsproten uit angstgevoelens door overstimulering van de ratio, waardoor het basisgevoel zich schuil houdt in de schaduw, het is klaar met het gebruik van eenzijdige rationalisaties, het slopen, het gebral, het zaaien van angst, identificatie met het slachtofferschap en het creëren van ziekte. De natuur is overvloedig niemand hoeft te sterven van de honger. Wereld van slavernij en destructie, opzouten. Opzouten met al die goedkope commerciële troep, en boven- en onderhuidse repressie van vrouwen(lichamen), het vergiftigen van de mens/natuur.
Opdonderen met de farmaceutische industrie, de bioindustrie, de cosmetische industrie, de wapenindustrie, en wat dies meer zij.
De schaduwkant herbergt goud.

-

Schuilt dit in mij? Kan ik de buitenwereld zien?

Zo mijmer ik dan vaak …
Wat moet je ermee als je bedenkt dat goed en slecht bedacht zijn,
toch weer die ratio…?
Ik trek de verantwoordelijkheid naar me toe, daarmee trek ik de macht naar mij toe. Natuurlijk, ik doe er ook aan mee, ik ben een hypocriet en dat mag ik van mezelf zijn, ik mag ook iedere seconde van mening veranderen, of nergens een mening over hebben, ik groei namelijk graag. Oordelen is tegenwoordig primitief, ach ja, ok, het is ook een noodzakelijk ordeningsmiddel. Ik ben gewoon mezelf, een mens.
Ik maak kunst omdat ik wel moet, in hoeverre zijn mijn innerlijke werelden verbonden met het collectieve onderbewustzijn?
Ik vermoed dat ik de diepste, borrelende, explosieve, kokende kern voel die op springen staat.

Ik ben gestopt met analyseren. Er is sowieso geen zinnig gesprek te voeren met mij. Ik ben dus ik besta…

De waarheid laat zich voelen.

expo SYLVIA 2013